Een gesprekje hoeft niet bijzonder te beginnen. Voor veel mensen is het spannend om een gesprek te beginnen met een onbekende. We leggen onszelf dan vaak de druk op dat de opening interessant, grappig of diepgaand moet zijn. Maar eigenlijk hoeft dat helemaal niet.
Een opening heeft namelijk maar één doel: kijken of de ander openstaat voor contact. Vaak is het gewoon een kleine opwarmer, niet meer dan dat. Het hoeft dus niet groots of fantastisch te zijn.
Hoe een kleine opmerking kan leiden tot diepgang
Na de opening kun je altijd nog de diepte in gaan. Dat deed ik laatst toen ik op de bus zat te wachten. Een vrouw naast me zitten en ik vroeg aan haar man of hij bij haar wilde zitten. “Nee,” zei ze, “hij gaat verderop roken en ik ben gestopt.” Ik was onder de indruk dat ze was gestopt. Ik vroeg haar hoe haar dat was gelukt. Ze vertelde dat ze wilde hardlopen en erachter kwam dat haar longvolume met 12% was verminderd. Voor haar was dat een wake-up call om direct te stoppen.
Van daaruit spraken we over hoe dat haar leven had veranderd. Dat gesprek wat niet ontstaan zonder mijn vraag en haar openhartige reactie.
Het haakje zit vaak in iets kleins
Een paar dagen later had ik een korte interactie bij de zelfscan. Een vrouw liet haar zoontje het bonnetje scannen om het poortje open te maken. Trots hield hij het bonnetje voor de scanner. Ik zei lachend: “Altijd leuk hoe kinderen blij kunnen worden van zoiets kleins.” Zijn moeder glimlachte, we groetten elkaar en dat was het.
Op dat moment kreeg ik de indruk dat er niet meer ruimte was voor een praatje, omdat de kleine haar aandacht vroeg. Anders had ik kunnen zeggen: “Eigenlijk een prachtige levenswijsheid: genieten van de kleine dingen. Mijn vriend is daar heel goed in. Hij stopt soms de auto bij een weiland zodat ik koeien kan aaien, omdat hij weet dat ik daarvan houd. Waar kun jij van genieten?”
Een kleine opmerking kan dus snel zorgen voor een gesprek met meer diepgang.
Signalen geven én oppakken
Je kunt dus best snel de diepte in gaan, maar het vraagt wél om:
- het herkennen van informatie waar je op kunt inhaken, én
- de bereidheid om zelf iets persoonlijks te delen, zodat de ander daarop kan aanhaken.
Dat maakt gesprekken snel interessanter, persoonlijker en diepgaander.
En jij?
Wat vind jij zelf lastiger: een haakje herkennen bij de ander, of openhartig genoeg zijn om zelf zo’n haakje voor diepgang te geven? Deel het hieronder. Ik ben benieuwd naar jouw ervaringen!
Geef een reactie